17-18 Eylül 2009 tarihlerinde sevgili oğlum Bahadır ile birlikte,
Gelibolu Şehitliklere gittik.
Bu bölgeye birçok kez gitmeme rağmen her seferinde çok duygulanır, tüylerim diken diken olur. Siperlerin bu kadar iç içe olması, tabyaların yer altında ki odaları beni çok etkiler. Çoğumuzun gece yanından bile geçemeyeceğimiz bu ortamlarda, atalarımız vatanımız ve bağımsızlığımız için, ışıksız, yemeksiz, kıyafetsiz, ayakkabısız ve en önemlisi silahsız bir adım ötede ki düşmanla savaştılar ve canlarını feda ettiler. Dereler kanlı dere, tepeler kanlı sırt, bomba tepe oldu. İnsanlık tarihinin en onurlu savaşını yaptılar. Hala daha kazı yapıldığında atalarımızın kemikleri her yerden çıkıyor.
Bir söz var, insan sahip olduğunun değerini ancak kaybedince anlarmış. Bağımsızlığımızın, özgürlüğümüzün kaybı mı bizlere bu değerlerin kıymetini anlatacak. Bu bedel çok ağır olmaz mı?
1. ve
2.
Dünya Savaşları'nda,
Kurtuluş Savaşı'nda parçalayamadıkları güzel ülkemizi, Avrupa Birliği adı altında parçalama oyununu artık herkes anlamalı.
Ne olur bu oyuna gelmeyelim. Bunun için Gelibolu şehitliklerimizi daha sık görelim, çocuklarımıza gösterelim.
Şehitliklerimizin son düzenlenmiş hali gayet güzel olmuş. Emeği geçen herkese çok teşekkür ederim. Allah razı olsun.
Sevgilerimle,
Ayhan YÖRÜK
Çanakkale,
Aynalı Çarşı,
Çimenlik Kalesi Müzesi,
Nusrat Mayın Gemisi,
Truva Atı,
Kilitbahir Müzesi,
Conkbayırı,
Siperler,
Şehitlikler ve
Çanakkale Şehitler Abidesi fotoğraflarını görmek için lütfen
burayı tıklayınız.
